باورها وشگون ها

31

باور ها و شگون ها

شگون در فرهنگ کهن و اعتقادات عوام به معنای فال گرفتن به نیک و بد است و هیچ گونه پایه و بنیاد عقلی و دینی ندارد نتیجه خوب یک فال شگون خوب و نتیجه بد یک فال شگون بد است . این هم برخی شگون های خوب وبد مردم ما در جغتو غرنی

_چپه شدن آب را بروی فرش علامت روشنی میدانند.

_شکستن ظرف را نشانه رفع بلا میدانند.

_گریه کردن در خواب ویادیدن خواب غمگین را به معنی شنیدن خبر خوش دربیداری میدانند.

_برعکس خندیدن در خواب ویا خوشحالی در خواب را شنیدن خبر بد دربیداری می بینند.

_تکان دادن گهواره را بدون کودک به شگون بد میگیرند.

- صدای زاغ ( قلخ ) و جغد شگون بد

- اذان دادن بی وقت خروس شگون بد

- آمدن پشک و یا زن پیش روی مسافر شگون بد

- پریدن چشم چپ علامت مصیبت شگون بد

- پریدن خمیر ، ایستادن شمه چای در پیاله ، جاروب کردن اطفال خورد به صورت غیر شعوری ، خم شدن طفل و دیدن از لای هر دو پا به عقب را نشانه های آمدن مهمان میدانند

چوچه دادن پشک در خانه ، خاریدن کف دست راست ، دیدن ماه نو در روی شخص خندان و آب پاک ، نوک به نوک شدن پاپوش نشانه های ثروت مند شدن است .

کودکی که به راه رفتن شروع میکند کلچه های روغنی پخته شده درتنور را ازبین هردو پایش لول میدهند وآن را توته نموده تقسیم میکنند وباور دارند که کودک به آسانی وسرعت راه رفتن را می آموزد.

_برای پیشگیری از چشم زخم اسپند دود میکنند.

• برگزار کردن محافل ازدواج ، عروسی و نکاح را بین دو عید مایه بدبختی عروس و دامان میدانند .
• از برپا کردن مراسم و محافل خوشی در ماه محرم تا چهل و هشت روز بعد از آن خود داری میکنند .
• در صورت فوت یکی از نزدیکان خانه عروس و یا داماد یا اهل قریه برخی ها تا یکسال و بعضاَ تا گذشتن عید اول جهت همدردی با نزدیکان متوفا مراسم خوشی برپا نمی کنند
• باور دارند که برخی افراد با دیدن بسوی کسی میتوانند به وی صدمه ویا چشم زخم بزنند.کسی که به وی چشم زخم رسیده باشد رااز طریق زاچ سوزی ویا باگرفتن یک مشت آرد ویا یک پیاله آّب چشم چشم نموده ،بعد آرد را به سر دروازه وآب را به دیوار می پاشند ویا یک عدد تخم مرغ را که اول به اندام بیمار میمالند ،بین شست وانگشت گرفته با گرفتن نام آشنایان ودوستان به آن فشار وارد مینمایند به نام هرکه ،شکست همان شخص چشم کرده است.
• به موجودات نا مرءیی بنام جن،بلا،مادر آل،مرد آزمای وامثال آن باور دارند وجای آنان را سر شوره،خرابه هاوزیر درختان میدانند واز طرف شب به این جاها به تنهایی گشت گذار نمی کنند.
• این باورها که نه ریشه در شریعت و نه هم در عقل و منطق دارد هنوز هم در دهات با شدت و ضعف های مروج است .(احسان پژوهش)
• ادامه دارد